ผมเคยมีเพื่อนสนิทสมัยเรียน ที่อยู่ก๊วนเดียวกันอยู่คนหนึ่ง เป็นคนดูดี ฐานะทางบ้านค่อนข้างดี ใจถึง สำอาง พูดเพราะ ดูน่าเชื่อถือ ฯลฯ แต่หลังจากคบกันไปได้พักใหญ่ เพื่อนๆ เริ่มเห็นว่า มันเป็นที่คนชอบพูดโกหกจนเป็นนิสัย เรื่องที่ไม่น่าจะโกหกก็สามารถโกหกได้ เรียกได้ว่าช่วงหลังๆ เพื่อนทั้งก๊วนต้องคิดตรงกันข้ามกับที่มันพูดเสมอ คือว่า มันพูดอะไร เราก็ต้องคิดกลับกัน ถ้ามันพูดว่า “1″ ทุกคนจะอนุมานว่าจริงๆ แล้วคือ “0″ หรือถ้ามันพูดว่า “ดำ” จริงๆ แล้วก็คือ “ขาว”

นั่นคือ แทบทุกอย่างที่มันบอกเราต้องสมมติไว้ก่อนว่าเป็น “เท็จ” ซึ่งจะทำให้เรารู้ว่าได้อะไรคือ “จริง”

ตรงนี้จะต่างกันหน่อยกับคนที่ชอบพูดความจริง ถ้าเขาพูดว่า “จริง” มันก็คือ “จริง”

ดังนั้นช่วงหลังๆ เพื่อนๆ จึงสามารถรู้ได้ว่าอะไรคือ “จริง” จากสิ่งที่มันพูด เพราะมันมักจะชอบพูด “เท็จ”

ดังนั้นใครก็ตามที่ผมปักใจเชื่อว่าเป็นคนชอบพูด “เท็จ” จนเป็นนิสัย จะทำให้ผมอนุมานไปได้ว่าจากสิ่งที่เขาพูดนั้น “ความจริง” คืออะไร..

ที่บ้านเราจังหวัดที่ขับรถยาก(ไม่รวมกรุงเทพ) ผมคิดว่าน่าจะเป็นภูเก็ต เพราะไปทีไรหลงทุกครั้ง แต่พอมาเจอที่นี่ ผมว่าขับรถยากกว่าที่ภูเก็ตซ่ะอีก

จากการได้ใช้ระบบขนส่งมวลชนของที่นี่ ไม่ว่าจะเป็นทั้งรถราง และรถเมล์ ทำให้เห็นพฤติกรรมของคนที่นี่อย่างหนึ่งที่เห็นแล้วรู้สึกขัดลูกตา อึดอัด และขัดใจมาก คือน้ำใจที่ควรจะต้องให้กับเด็ก และคนชรา

ในกรณีที่ที่นั่งในรถเต็ม แล้วมีเด็กเล็ก หรือคนชราขึ้นมาทีหลัง ผมแทบจะไม่ค่อยได้เห็นคนกลุ่มวัยรุ่น หรือวัยหนุ่มสาว หรือวัยทำงานก็ตาม ลุกขึ้นให้กับเด็กเล็ก หรือคนชรานั่งเลย

เป็นวัฒนธรรมอย่างหนึ่งที่ผมไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น คนเหล่านี้มีถูกปลูกฝังทัศนคติในเรื่องแบบนี้อย่างไร ทำไมเขาถึงมองเห็นเป็นเรื่องธรรมดาๆ แล้วเท่าที่สังเกต ก็เห็นนั่งกันหน้าตาเฉยด้วย

หรือว่าเราผิดปกติเองเหรอป่าวเนี้ย..

กับคำถามง่ายๆ แต่ทำไมรู้สึกว่าตอบยากจัง เริ่มแปลกใจกับตัวเอง เพราะก่อนหน้านี้(ที่บ้านเรา)ในบางครั้งที่ต้องทำอะไรหลายๆ อย่างพร้อมๆ กัน เช้า บ่าย เย็น ค่ำ มีนู้นมีนี่ ไปโน้นมานี่ ต้องทำโน้นทำนี่ เราจะสามารถตอบคำถามแบบนี้ได้โดยไม่ต้องคิดอะไรเลย เพราะรู้สึกว่า คำว่า “ยุ่ง” กับ “เยอะ” เป็นเหมือนสิ่งที่สามารถวัดเป็นปริมาณได้

แต่ตอนนี้ล่ะมันไม่ได้มีอะไรต้องทำ “เยอะ” ในแง่ของจำนวน และมันก็ไม่ “ยุ่ง” ซ่ะจนไม่มีเวลากินข้าว ฟังเพลง ออกกำลังกาย หรือเล่นเน็ต ฯลฯ

ชักสับสนกับคำว่า “ยุ่ง” เพราะถ้าตอบว่า “ไม่ยุ่ง” คนเขาก็คงมักจะคิดว่าว่าง และในเมื่อเล่นเน็ตได้ ไปเที่ยวได้ ก็น่าจะว่าง แต่ถ้าตอบว่า “ยุ่ง” ก็ไม่แน่ใจ เพราะแค่นั่งๆ นอนๆ เดินไปเดินมา

สรุป “ยุ่ง” หรือ “ไม่ยุ่ง”, “เยอะ” หรือ “ไม่เยอะ”, “ว่าง” หรือ “ไม่ว่าง”

นับวันจะเริ่มคุยกับคนไม่รู้เรื่องแล้วเหรอป่าวเนี้ย…

Le Palais des Papes คือสถานที่พำนักขององค์สันตะปาปา (Pope) เมื่อสมัยช่วงศตวรรษที่ 14 ซึ่งสร้างด้วยสถาปัตยกรรมแบบโกธิค ซึ่งว่ากันว่า ณ สถานที่นี้มีความสำคัญมากที่สุดอีกแห่งหนึ่งของยุโรป และได้ถูกประกาศให้เป็นมรดกโลกโดย UNESCO

ตัวอาคารใหญ่โต และแข็งแรงมากๆ สร้างด้วยหิน โดยตัวผนังมีความหนาถึง 17 ฟุต เพื่อป้องกันการบุกรุก และจากการทำลายทุกรูปแบบในสมัยนั้น

ส่วนสะพานในตำนาน Saint Benezet ซึ่งอยู่ไม่ไกลกันนั้น ก็เป็นอีกสถานที่หนึ่งที่เป็นมรดกโลก ถูกสร้างขึ้นเมื่อศตวรรษที่ 12 แต่ได้ถูกน้ำท่วมเสียหายไปหลายครั้ง จนกระทั่งได้มีการบูรณะใหม่ในช่วงศตวรรษที่ 17

Rhones river เป็นแม่น้ำสายหลักที่สำคัญสำหรับเมืองนี้ ซึ่งในประวัติศาสตร์นั้น จะใช้แม่น้ำสายนี้สำหรับการคมนาคม ขนส่งต่างๆ

ช่วงซัมเมอร์นี้นักท่องเที่ยวจะมาที่ avignon เยอะมาก เพราะเป็นช่วง festival ของเมือง ซึ่งมีชื่อเสียงมากๆ

สำหรับครั้งนี้แล้วยังเที่ยวได้ไม่หมดเลย เนื่องจากสภาพแดดแรงจัด บวกกับอุณหภูมิราวๆ 30 องศา ดังนั้นอาจจะต้องตามมาซ้ำดาบสองในโอกาสต่อไป..

ทุกเมืองมีการเฉลิมฉลองกัน ตามเมืองใหญ่ๆ มีผู้คนออกมากันอย่างมากมาย โดยเฉพาะที่ปารีสจัดพิธีสวนสนามกันอย่างยิ่งใหญ่มาก ส่วนที่ montpellier ก็มีงานพิธีเช่นกันในช่วงกลางวัน(แต่ไม่ได้ไปดู) ตั้งใจจะไปดูพลุตอนกลางคืนอย่างเดียว

ปกติผมไม่เคยไปดูพลุสวยๆ ที่บ้านเราเลย นั่งดูแต่ทางทีวีอย่างเดียว เคยเห็นก็แต่ตามงานวัดที่ไปเที่ยวเท่านั้น พอดีเมื่อวานนี้กำลังเห่อกล้องใหม่ เลยออกไปลองซ่ะหน่อย ไม่เคยถ่ายพลุมาก่อนเลย เพิ่งรู้ว่าถ่ายยากเหมือนกัน บวกกับไม่ค่อยรู้่ว่าต้องเซ็ตกล้องอย่างไรบ้าง ยังรู้สึกเสียดายอยู่เลยที่พลุของเขาสวยๆ แต่เราไม่สามารถเก็บภาพดีๆ มาไม่ได้ซ่ะงั้น

ปีนี้ที่ montpellier จัดงานแถวๆ นอกเมือง มีการเปิดดนตรีคลาสสิก ในช่วงที่มีการจุดพลุด้วย ด้วยเพลงเพราะๆ ท่ามกลางทุ่งข้าวสาลี และสวนองุ่น อีกทั้งความสวยงามของพลุ รวมไปถึงความยิ่งใหญ่ในจิตใจของคนในชาติ จึงไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงภูมิใจในความเป็นชาตินิยมของเขาเหลือเกิน

ไม่เป็นไรวันชาติไม่ได้มีหนเดียว เดี๋ยวปีหน้าค่อยออกไปแก้ตัวใหม่อีกครั้ง..

ปล. สำหรับภาพทั้งหมดของชุดนี้ ตามดูได้ใน Gallery ครับ

ดังนั้นจึงต้องรู้ความต้องการของตัวเองให้ชัดเสียก่อน แล้วค่อยเลือกให้เหมาะกับเราน่าจะดีกว่า ไม่งั้นฟุ้งซ่านลมปราณแตกกันพอดี เพราะคนโน้นก็ว่าดีอย่างโน้น คนนี้ก็ว่าดีอย่างนี้ และเนื่องจากตัวผมเองคิดไว้แล้วว่าจะไม่ได้จริงจังมาก ดังนั้นกล้องตัวใหม่จะต้อง

1. ราคา(สำคัญเลย) ต้องไม่แพงมาก
2. ขนาด+น้ำหนัก ต้องไม่มาก เพราะต้องการความสะดวกในการพกพา
3. ไม่เป็นจุดสนใจของคนรอบข้างมากนัก
4. เลนส์ต้องกว้าง(wide) กว่าของเดิมหน่อย ส่วนการซูม(tele) ไม่สำคัญมากนัก
5. ถ่ายในที่แสงไม่ค่อยพอ ได้ดี(พอควร)
6. อยากได้ภาพที่คม และการโฟกัสที่แม่น และดีกว่าของเดิม

หลังจากบวกลบคูณหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว สุดท้ายมาลงตัวที่ Panasonic LX3 ตัวนี้

ถ้าเป็นเมื่อก่อน(หรืออาจจะปัจจุบันนี้ด้วย) เรามักจะเรียกกล้องลักษณะแบบนี้ว่ากล้องปัญญาอ่อน เพราะส่วนใหญ่พวกมือใหม่ หรือบุคคลทั่วไปมักจะใช้กัน แต่ถ้าเป็นของพวกโปรนั้น กล้องจะต้องตัวใหญ่ เลนส์หลายตัวอีกต่างหาก และยังไม่รวมอุปกรณ์อื่นๆ อีกมากมาย เรียกได้ว่าตอนควักกล้องออกมาจากกระเป๋าแต่ละครั้ง คนรอบข้างต้องให้ความสนใจทันที

จริงๆ แล้ว ผมก็อยากได้กล้องแบบโปรเหมือนกันน่ะ แต่ด้วยข้อจำกัด 3 ข้อแรก จึงสามารถตัดกล้องเหล่านั้นออกไปได้โดยง่ายดาย โดยไม่ต้องลังเลอะไรมาก หุหุ

หลังจาก lx3 มาถึงมือได้ไม่เกิน 24 ชม และพอดีมีการจัดงานขายของอยู่ในเมือง ก็เลยออกไปเดินเล่น และทดสอบเจ้า lx3 ตัวนี้กันซ่ะเลย ดีเหมือนกันที่ครั้งแรกนี้จะได้ลองจาก night shot กันก่อน เพื่อดูว่าได้อย่างที่เราคิดเอาไว้มั้ย

ภาพชุดแรกจากเจ้า panasonic lx3 โดยที่ยังไม่ได้อ่าน manual ของมันเลยว่าทำอะไรได้บ้าง จะปรับโน้นปรับนี้อย่างไรได้บ้าง ดังนั้นส่วนใหญ่ก็เลย set ให้เป็น auto เอาไว้

ที่นี่ค่อนข้างสงบมาก หินและดินก็จะแปลกหน่อย จะออกสีแดงๆ คนที่มาที่นี่ส่วนใหญ่จะมาเดินเขา(hiking) หรือไม่ก็จะมาปั่นจักรยานกัน พวกฝรั่งเนี้ยชอบแดดจริงๆ ขนาดแดดเปรี้ยงๆ แบบนี้ ยังเดินกันได้เป็น 2-3 ชม. ส่วนกระเหรี่ยงอย่างเรามีเหรอจะเอาด้วย หาร่มไม้ ปูผ้าเสร็จ แล้วก็กิน จากนั้นก็นอน ตื่นมาก็โดดน้ำเล่นซักพัก กลับมากิน แล้วก็นอนต่อ เอิ๊กๆ

ครึ่งวันแรกเป็นส่วนของ tutorial ซึ่งจะเป็นการบรรยาย และปรับพื้นฐาน สำหรับคนที่มาร่วมทีมใหม่ๆ อีกทั้งส่วนของเทคนิคต่างๆ ที่ต้องนำมาใช้งาน ครั้งนี้เปิดฉาก tutorial ด้วยลูกพี่ใหญ่ของทีม

บรรยากาศช่วงเบรคในระหว่างการทำงานในช่วงกลางวัน ส่วนคนที่งานยังค้างๆ อยู่ ก็ยังนั่งทำกันต่อ

ตอนเย็นทั้งทีมก็จะมาทานข้าวกันตรงนี้ ทุกเมนู ทุกมื้อ เป็นอาหารที่ผมไม่เคยรู้จัก ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย บรรยายไม่ถูกเหมือนกันว่ามันเป็นอย่างไร ได้แค่บอกว่ามันช่างแปลกตาจริงๆ และดันไม่ได้ถ่ายภาพมาด้วย(เกรงใจ) เท่าที่สอบถามดู เขาบอกว่าเป็นพวกอาหารดั้งเดิมของฝรั่งเศส แต่ก็อร่อยดี

อันนี้ส่วนของที่นั่งภายใน พวกชา กาแฟ น้ำผลไม้ ของว่าง จะวางอยู่ในนี้

ส่วนมุมนี้เอาไว้สำหรับเล่นไพ่กันตอนกลางคืน

บรรยากาศรีสอร์ทของที่นี่ ก็คล้ายๆ กับของบ้านเรา แต่ที่ต่างกันมาก ก็คงเป็นเรื่องของอาหาร กับตัวโครงสร้างของอาคาร ซึ่งสร้างจากหินทั้งหมด

สรุปก็คือ ได้ทั้งงาน ได้ทั้งเพื่อน และได้สัมผัสกับความแปลกใหม่ต่างๆ อีกครั้งหนึ่ง..

ส่วนผลงานที่นำมาแสดงนั้น ก็แปลกตามาก ไม่เคยเห็นงานแบบนี้มาก่อน ถือได้ว่าเป็นอีกสัปดาห์หนึ่งที่คุ้มมากๆ

สำหรับนักดนตรีที่ชื่นชอบอีกคนหนึ่ง สำหรับคนปลื้มมานานมากแล้ว เป็นศิลปินอย่างแท้จริง ยิ่งได้ดูเขาแสดงบนเวทีคอนเสิร์ตแล้ว ต้องบอกว่าติสสุดๆ

Kitaro เป็นศิลปินชาวญี่ปุ่น ที่สามารถสื่อถึงดนตรีของชาติตะวันออกได้อย่างชัดเจน ลงตัว และกลมกลืนมาก ขอเปิดบรรเลงกันด้วยเพลงโปรดของผมก่อนล่ะกัน Silk Road เป็นเพลงแรกที่ทำให้ผมรู้จัก และชื่นชอบ Kitaro มาก ใครที่เล่นกีต้าร์คลาสสิกน่าจะไม่พลาดที่จะเล่นเพลงนี้กันได้

ดนตรีของเขาไม่น่าจะเป็นแนวดนตรีคลาสสิก แต่น่าจะเป็นแนว New Age มากกว่า ซึ่งดนตรีประเภทนี้จะเน้นในเรื่องของการฟังแล้วทำให้เกิดแรงบันดาลใจ ความรู้สึกที่ผ่อนคลาย หรือการรับรู้ในสิ่งที่ดีๆ

ถ้าฟังงานของเขา จะเห็นได้ว่าการสร้างเสียงดนตรี จะเป็นลักษณะของการเลียนแบบเสียงตามธรรมชาติ ไม่ว่าจะเป็นสายน้ำ สายลม หรือบรรยากาศที่เป็น ภูเขา น้ำตก ฯลฯ ดังนั้น synthesizer จึงมีบทบาทเป็นอย่างมาก นอกจากนั้นแล้วพวกเครื่องดนตรีเสียงอคูสติกธรรมชาติๆ จะมีส่วนไม่น้อยในการนำเข้ามาผสมผสาน ทำให้ดนตรีไพเราะ และลงตัวมากขึ้น

นอกจากเครื่องดนตรีพวกอิเล็กโทรนิคแล้ว Kitaro เป็นอีกคนหนึ่งที่ชำนาญเรื่องของกลองมาก ลองดูเพลงนี้ Matsuri เสียงกลอง(หลายแบบ) จากเพลงนี้ ต้องบอกว่าเล่นได้มันส์จริงๆ ส่วนเรื่องซาวด์เอ็นจิเนียร์นั้นหายห่วง ดนตรีแน่นมาก

เพลงของเขาหลายเพลงถูกนำไปใช้ประกอบในหนังภาพยนต์ และงานโฆษณา

อันนี้ลองสมมติขึ้นมาว่า ถ้าต้องนั่งอยู่บนยอดเขาสูงในยามเช้า อาการเย็น ในช่วงที่ดวงอาทิตย์กำลังทอแสงขึ้นมา รอบข้างมีสายน้ำ สายลม เหล่าสัตว์ทั้งหลายเริ่มออกหากิน และเราต้องนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างสวรรค์และโลกมนุษย์ ระหว่างความสงบ และความวุ่นวาย เป็นไปได้หรือไม่ที่ตอนท้ายๆ ของเพลง Heaven & Earth จะบอกว่า
จงนำจิตของคุณให้เข้าสู่สัจธรรม (มั่วเอาเองทั้งหมดอ่ะ ^_^)