Category Archives: issue

ผมเคยมีเพื่อนสนิทสมัยเรียน ที่อยู่ก๊วนเดียวกันอยู่คนหนึ่ง เป็นคนดูดี ฐานะทางบ้านค่อนข้างดี ใจถึง สำอาง พูดเพราะ ดูน่าเชื่อถือ ฯลฯ แต่หลังจากคบกันไปได้พักใหญ่ เพื่อนๆ เริ่มเห็นว่า มันเป็นที่คนชอบพูดโกหกจนเป็นนิสัย เรื่องที่ไม่น่าจะโกหกก็สามารถโกหกได้ เรียกได้ว่าช่วงหลังๆ เพื่อนทั้งก๊วนต้องคิดตรงกันข้ามกับที่มันพูดเสมอ คือว่า มันพูดอะไร เราก็ต้องคิดกลับกัน ถ้ามันพูดว่า “1″ ทุกคนจะอนุมานว่าจริงๆ แล้วคือ “0″ หรือถ้ามันพูดว่า “ดำ” จริงๆ แล้วก็คือ “ขาว” นั่นคือ แทบทุกอย่างที่มันบอกเราต้องสมมติไว้ก่อนว่าเป็น “เท็จ” ซึ่งจะทำให้เรารู้ว่าได้อะไรคือ “จริง” ตรงนี้จะต่างกันหน่อยกับคนที่ชอบพูดความจริง ถ้าเขาพูดว่า “จริง” มันก็คือ “จริง” ดังนั้นช่วงหลังๆ … Continue reading →

ลองนั่งๆ คิดดูว่าปัจจุบันนี้มีองค์กร หรือหน่วยงานไหนบ้าง ที่ให้ความสำคัญกับ “เกรด” เป็นอันดับแรกๆ ในการคัดเลือกคน หลายแห่งมีการกำหนดไว้ตายตัวเลยว่าต้องได้ไม่น้อยกว่าเท่านั้นเท่านี้ ด้วยเหตุผลที่ว่าต้องการได้คนที่มีคุณสมบัติที่ดีที่สุด ผมเป็นคนหนึ่งที่ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้เป็นประเด็นหลังๆ ในการพิจารณา เคยคุยกับเพื่อน(หลายคน)ที่ทำงานในบริษัทฝรั่ง(ในเมืองไทย) มันบอกว่าเดี๋ยวนี้มันไม่มองเรื่องนี้เลย มันบอกว่า “ไร้สาระ” ด้วยซ้ำไป เพราะเกรดของนักเรียน/นักศึกษา/นิสิต บอกอะไรไม่ได้มากนัก หรือไม่ได้เลย ดังนั้นจากกลุ่มตัวอย่างของภาคเอกชน(เท่าที่รู้มาพอสมควร) พอที่จะอนุมานได้คร่าวๆ ว่า เขาเริ่มเล็งเห็นความล้มเหลวของระบบการศึกษาไปแล้ว ระบบวัดผลที่มุ่งเน้นให้สมองมนุษย์เป็นเสมือนเครื่อง xerox หรือเวลาทำงานส่งก็ copy&paste บางแห่ง/บางหลักสูตร หนักเข้าไปอีก ทำทั้งสองอย่างไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ขอให้มีปัญญามาลงทะเบียนล่ะกัน ตัวอย่างเครื่อง xerox : เพื่อนร่วมห้องเรียน(ทั้งมัธยมและมหาลัย) ที่แทบไม่รู้เรื่องในเนื้อหาที่เรียนเลย ไม่เข้าใจโจทย์ข้อสอบด้วยซ้ำว่าเขาถามอะไร เลยใช้วิธีเขียนสิ่งที่ท่องมา(ทั้งบท) ลงไปในข้อสอบ ปรากฎว่าได้เกรดอยู่ในอันดับต้นๆ … Continue reading →

ปัญหาหนึ่งที่ติดตามอย่างห่างๆ ก็คือ ภาวะการล่มสลายของเศรษฐกิจ ซึ่งตั้งแต่ปัญหา sub-prime ที่เกิดขึ้นในอเมริกาที่แพร่ขยายวงกว้างไปทั้งโลก แม้กระทั่งในยุโรปเองก็มีการพูดเรื่องนี้กันมากขึ้นเรื่อยๆ หลายหน่วยงานต้องเริ่มรัดเข็ดขัด คนเริ่มตกงานเยอะขึ้น ทุกวันนี้อเมริกาได้เปรียบประเทศอื่นเยอะ เพราะทุกประเทศต้องมีเงินทุนสำรองเป็น us dollar ทำให้อเมริกาพิมพ์แบงค์ขายได้ทั่วโลก ทุกวันนี้ก็ใช้นโยบายพิมพ์แบงค์เพิ่ม เพื่อแก้ปัญหา recession ซึ่งอาจจะดูเหมือนว่าจะสามารถแก้ปัญหาได้ในระยะสั้น แต่ต้องยอมรับกับ hyper inflation ที่จะเกิดขึ้น และผลที่จะตามมาอีกมากมายในอนาคต นักการเมืองในระบอบทุนนิยม ก็ต้องใช้วิธีการแบบนี้ เพราะประชาชนชอบ เห็นผลเร็ว ดังนั้นเมื่อเกิดปัญหาเศรษฐกิจ ก็มักจะได้ยินว่าต้องกระตุ้นโดยการเติมเงินเข้าไปในระบบ กระตุ้นการใช้จ่ายของรัฐ(หาโอกาสดูดเงินงบประมาณ) ฯลฯ ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นแบบ win-win (ชาวบ้าน-นักการเมือง) แต่มันจะเป็นเพียงการบรรเทาปัญหาเฉพาะหน้าและยืดเวลาของความเสียหายหรือไม่ การแก้ปัญหาของความโลภด้วยความโลภ จะเป็นไปได้หรือไม่? คำว่า “พอเพียง” เพียงพอหรือไม่สำหรับการแก้ปัญหาของชาติ?

ยุคการทำลายล้างด้วยปรมาณูได้ผ่านไปแล้ว ปัจจุบันไม่มีอำนาจการทำลายล้างอันใดที่น่ากลัวไปกว่า “อำนาจของเงิน” ทุกวันนี้เงินสามารถซื้อศรัทธา ชีวิต และจิตวิญญาณได้ ดังนั้นมนุษย์บางประเภทจึงสามารถทำลายล้างเผ่าพันธุ์ของตัวเองได้ เพียงเพื่อ “เงิน” ถึงแม้ว่าเงินจะเป็นเพียงแค่ตัวเลข และวัตถุที่ถูกสมมติขึ้นมาก็ตาม แต่ด้วยพลังและอำนาจของมัน คงปฏิเสธไม่ได้ว่ามันคือ “พระเจ้า” ตัวจริง การดำรงชีวิตอยู่ด้วยความโลภ และไม่รู้จักพอ มีตัวอย่างให้เห็นอยู่อย่างเกลื่อนกลาด เมื่อไม่พอก็ต้องหาต่อ ซึ่งหาได้เท่าไหร่ก็ไม่มีทางพอ ถมเท่าไหร่ก็ไม่มีทางเต็ม เมื่อไหร่คนส่วนใหญ่จะเชื่อคำว่า “พอเพียง” เสียที..