ผมเคยมีเพื่อนสนิทสมัยเรียน ที่อยู่ก๊วนเดียวกันอยู่คนหนึ่ง เป็นคนดูดี ฐานะทางบ้านค่อนข้างดี ใจถึง สำอาง พูดเพราะ ดูน่าเชื่อถือ ฯลฯ แต่หลังจากคบกันไปได้พักใหญ่ เพื่อนๆ เริ่มเห็นว่า มันเป็นที่คนชอบพูดโกหกจนเป็นนิสัย เรื่องที่ไม่น่าจะโกหกก็สามารถโกหกได้ เรียกได้ว่าช่วงหลังๆ เพื่อนทั้งก๊วนต้องคิดตรงกันข้ามกับที่มันพูดเสมอ คือว่า มันพูดอะไร เราก็ต้องคิดกลับกัน ถ้ามันพูดว่า “1″ ทุกคนจะอนุมานว่าจริงๆ แล้วคือ “0″ หรือถ้ามันพูดว่า “ดำ” จริงๆ แล้วก็คือ “ขาว”
นั่นคือ แทบทุกอย่างที่มันบอกเราต้องสมมติไว้ก่อนว่าเป็น “เท็จ” ซึ่งจะทำให้เรารู้ว่าได้อะไรคือ “จริง”
ตรงนี้จะต่างกันหน่อยกับคนที่ชอบพูดความจริง ถ้าเขาพูดว่า “จริง” มันก็คือ “จริง”
ดังนั้นช่วงหลังๆ เพื่อนๆ จึงสามารถรู้ได้ว่าอะไรคือ “จริง” จากสิ่งที่มันพูด เพราะมันมักจะชอบพูด “เท็จ”
ดังนั้นใครก็ตามที่ผมปักใจเชื่อว่าเป็นคนชอบพูด “เท็จ” จนเป็นนิสัย จะทำให้ผมอนุมานไปได้ว่าจากสิ่งที่เขาพูดนั้น “ความจริง” คืออะไร..
are you talking about Thaksin? 555 just kidding.
(^o^)
ไม่ได้แวะมานานไม่รู้ว่าคุณ Ko สบายดีหรือเปล่าครับ ช่วงเดือนสองเดือนมานี้งานก็ยุ่งมากครับ ไม่ทราบว่าช่วงนี้คุณ Ko ทำงานหนักหรือเปล่าเอ่ย?
สวัสดีปีใหม่ครับคุณ KO ขอให้มีความสุขมากๆนะครับ ^__^
Where r u khun Ko?
I miss you!
*_*
รู้สึกว่าที่นี่จะเงียบเหงามากๆ อยากรู้จังเลยว่าเจ้าของบล็อกนี้สบายดีหรือเปล่าเอ่ย?